Caritas w Polsce

Ubiegający się o status uchodźcy to w większości przypadków osoby, które doświadczyły dramatów wojny, chorób i głodu. Zmuszone do ucieczki opuściły, być może bezpowrotnie swoje domy, rodziny, bliskich, pozostawiły swoją przeszłość i ojczyznę. Nowy kraj to obca kultura, język, religia i struktura społeczna. Szok kulturowy spowodowany drastyczną zmianą środowiska kulturowego, w połączeniu z brakiem bezpieczeństwa finansowego i materialnego, stawia tę grupę w wyjątkowo trudnej sytuacji.

Caritas Polska, obserwując w ostatnich latach stały wzrost liczby osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy oraz problemy wynikające ze specyfiki pracy w tym środowisku, dostrzegła potrzebę zapewnienia im zindywidualizowanej i kompleksowej pomocy.

Od 1 września 2004 r. Caritas Polska w partnerstwie z Caritas Archidiecezji Białostockiej, Caritas Diecezji Legnickiej i Caritas Archidiecezji Lubelskiej rozpoczęła realizację projektu "Program poradnictwa psychologicznego, prawnego i społecznego dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy w Polsce". Program jest finansowany ze środków Europejskiego Funduszu Uchodźczego.

Celem projektu jest zapewnienie kompleksowej pomocy psychologicznej społecznej i prawnej osobom, które złożyły wniosek o nadanie statusu uchodźcy w RP i przebywają w ośrodkach dla uchodźców, ośrodkach strzeżonych, aresztach lub innych placówkach oraz poza w/w ośrodkami.

Pomoc udzielana jest w istniejących siedzibach Centrów Pomocy Migrantom i Uchodźcom, działających przy Caritas diecezjalnych w Białymstoku, Lublinie i Zgorzelcu, oraz w miejscach pobytu cudzoziemców, do których pracownicy Caritas docierają regularnie w miarę diagnozowanych potrzeb.

W ramach projektu prowadzone są następujące działania
- pomoc psychologiczna;
- pomoc prawna;
- pomoc socjalna;
- działalność aktywizująca;
- szczególna ochrona kobiet i dzieci;

Caritas ma nadzieję, że podjęte działania umożliwią m.in.:
- zapobieżenie izolacji społecznej cudzoziemców, a w konsekwencji zmniejszenie ryzyka zachowań przestępczych oraz wykluczenia społecznego;
- uzyskanie stabilizacji emocjonalnej przez cudzoziemców w trudnej sytuacji psychologicznej, skutkujące odzyskaniem kontroli nad życiem własnym i rodziny;
- lokalizację uchodźców na rynku pracy, a tym samym odciążenie systemu pomocy społecznej;
- uwrażliwienie społeczeństwa polskiego na zjawiska związane z pojawieniem się i pobytem w Polsce cudzoziemców, a w szczególności uchodźców;
- wywieranie wpływu na politykę azylową w Polsce i Unii Europejskiej
- ustabilizowanie struktur Caritas zajmujących się migrantami, a tym samym systemu pozarządowego wspierającego cudzoziemców w Polsce.